Φινλανδία: Αναζητώντας το σχολείο της ισότητας

         Le Monde Diplomatique,  Ελληνική Έκδοση,  Αυγή, 19.05.2019

Επιμέλεια: Βασίλης Παπακριβόπουλος

        

      "Είμαστε υπερήφανοι που αναγνωρίζεται η δουλειά μας. Ωστόσο, το σύστημά μας θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ένα σύνολο: δεν είναι δυνατόν να τσιμπολογάει κανείς οποιαδήποτε πλευρά τού αρέσει"

Του ειδικού απεσταλμένου μας Philippe Descamps *

Μπαίνοντας στο δημοτικό σχολείο της Ράουμα, μιας φινλανδικής πόλης στον κόλπο του Μπότνικ, δεν βλέπεις ούτε περίφραξη, ούτε είσοδο: περνάς απλώς μπροστά από ένα πάρκινγκ ποδηλάτων κι από μια παιδική χαρά. Από το γυμναστήριο έως την αίθουσα μουσικής, τα πάντα μοιάζουν να έχουν σχεδιαστεί για να κάνουν τα παιδιά να νιώθουν όσο το δυνατόν πιο άνετα. Κατά τη διάρκεια των σαράντα πέντε λεπτών που διαρκεί το μάθημα, η καθηγήτρια των αγγλικών εναλλάσσει πέντε διαφορετικές δραστηριότητες. Διατηρεί αμείωτη την προσοχή των μαθητών της ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα του μαθήματος, χάρη σε μια μπάλα που κυκλοφορεί στην τάξη και στέλνεται με μια πάσα σε κάθε μαθητή που λαμβάνει τον λόγο. Βέβαια, το σύστημα δεν είναι άγνωστο στις τάξεις κι άλλων χωρών, όμως, στη Φινλανδία, με 12,4 μαθητές ανά εκπαιδευτικό (μία από τις καλύτερες αναλογίες στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση στην Ευρώπη) αποδεικνύεται εξαιρετικά αποτελεσματικό.

Κώστας Γόγαλης: Μέθοδος Project

   Κώστας Γόγαλης, Modern Greek, Costeas-Geitonas School

 Σύντομη ιστορική αναδρομή

Ο Knoll (1995) συνοπτικά διακρίνει σε πέντε περιόδους τη μακρά ιστορία της μεθόδου project:

1.      1590-1765: το ξεκίνημα της μεθόδου project στις αρχιτεκτονικές σχολές της Ευρώπης

2.      1765-1880: το project ως μία κανονική μέθοδος διδασκαλίας και η μεταφορά του στην Αμερική

3.       1880-1915: εργασία με projects στην χειρωνακτική εκπαίδευση και στα γενικά δημόσια σχολεία

4.      1915-1965: Επαναορισμός της μεθόδου project και μεταφορά της από την Αμερική στην Ευρώπη

5.      1965-μέχρι και σήμερα: Ανακάλυψη εκ νέου της ιδέας του project και το τρίτο κύμα διεθνούς διάχυσή της.

Η πρόταση διαβούλευσης για το Νέο Λύκειο και το σύστημα πρόσβασης στην Tριτοβάθμια Εκπαίδευση

 1. Εισαγωγή
Τα τελευταία τριάντα πέντε χρόνια (από τη μεταπολίτευση και μετά), το ζήτημα του Λυκείου, και το συνδεόμενο με αυτό, ζήτημα των εισαγωγικών εξετάσεων αποτέλεσε σημείο αιχμής της εκπαιδευτικής πολιτικής όλων των κυβερνήσεων. Η εκτενής συζήτηση που το ζήτημα αυτό διαχρονικά έχει προκαλέσει, οφείλεται κατά βάση στο γεγονός ότι για πολλές δεκαετίες η ελληνική κοινωνία είδε την εκπαίδευση των παιδιών της και την εισαγωγή τους στην ανώτατη εκπαίδευση ως το όχημα μίας μοναδικής ευκαιρίας για ανοδική κοινωνική κινητικότητα. Οποιαδήποτε λοιπόν αλλαγή στη βαθμίδα αυτή συντονίζεται με τις βαθύτερες ανησυχίες και ανασφάλειες για το μέλλον των παιδιών μας. Ως αποτέλεσμα το θέμα αυτό συχνά προκαλεί δυσανάλογα μεγάλη κοινωνική πίεση. Είναι χαρακτηριστικό του τεράστιου συμβολικού του βάρους, το γεγονός ότι η Ελλάδα είναι ίσως η μόνη χώρα της Ευρώπης όπου οι αλλαγές στο Λύκειο, οι εισαγωγικές εξετάσεις, και τα αποτελέσματα των εξετάσεων  αυτών, γίνονται πρωτοσέλιδα στις μεγαλύτερες εφημερίδες εθνικής κυκλοφορίας και «πρώτη είδηση» σε όλα τα τηλεοπτικά και ηλεκτρονικά μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Αυτή η τάση άλλωστε πιστοποιείται και από το γεγονός ότι η ζήτηση για ανώτατου επιπέδου σπουδές είναι τόσο μεγάλη  ώστε σχεδόν το σύνολο των αποφοίτων Λυκείων κάθε έτος να είναι υποψήφιοι για εισαγωγή στην ανώτατη εκπαίδευση (μάλιστα το 65%-70% εισάγεται, στο ποσοστό πρέπει να προστεθεί ο σημαντικός αριθμός ελλήνων που σπουδάζουν στο εξωτερικό). Η υψηλή ζήτηση για ανώτατες σπουδές στην Ελλάδα είναι ο βασικός λόγος για τη διατήρηση του συστήματος του numerus clausus. Σε αυτή την υψηλή ζήτηση για ακαδημαϊκού τύπου σπουδές συμβάλλει εκτός των άλλων και η έλλειψη ενός αξιόπιστου και ποιοτικού συστήματος τεχνικής-επαγγελματικής εκπαίδευσης που θα έδινε στους νέους ανθρώπους άμεση διέξοδο στην αγορά εργασίας.
Η πίεση που προκύπτει από την αντικειμενική αδυναμία του πανεπιστημιακού συστήματος να ανταποκριθεί στη ζήτηση έχει αποτυπωθεί στις πολλές αλλαγές του συστήματος εισαγωγής στην ανώτατη εκπαίδευση από το 1964 μέχρι σήμερα (μέσος χρόνος επιβίωσης ενός συστήματος περίπου τα 8 έτη).
Η ψύχραιμη και νηφάλια προσέγγιση του θέματος απαιτεί λεπτομερή αποτύπωση του τι έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα, και σε τι προβλήματα και προκλήσεις έχουμε να απαντήσουμε στο μέλλον. Καμία αλλαγή δεν μπορεί να έχει θετικά αποτελέσματα, εάν δεν λάβει υπόψη της τα αποτελέσματα αυτής της ψύχραιμης ανάλυσης, που πρέπει να συνεκτιμήσει:
• το διάλογο που έχει διεξαχθεί τα τελευταία χρόνια στο πλαίσιο του ΕΣΥΠ και τη συναίνεση που έχει προκύψει σε κρίσιμα ζητήματα,
• τα δεδομένα και τις πρακτικές των εκπαιδευτικά επιτυχημένων χωρών,
• την παράδοση και το χαρακτήρα του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος,
• τις ανάγκες, τις απαιτήσεις και τις προσδοκίες των νέων ανθρώπων και των οικογενειών τους.
 

2. Η σημερινή κατάσταση  στο Λύκειο
Η χώρα τις τελευταίες δεκαετίες έχει προχωρήσει σε σημαντικές επενδύσεις στη βαθμίδα του Λυκείου, τόσο σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, όσο και σε επίπεδο υλικοτεχνικών υποδομών. Παράλληλα έχουν επιχειρηθεί πολλαπλές απόπειρες αλλαγής των προγραμμάτων σπουδών.
Το Λύκειο, όπως λειτουργεί σήμερα, είναι κατά βάση μια βαθμίδα που προσφέρει αποσπασματικού χαρακτήρα γνώσεις, με λίγα μαθήματα ειδίκευσης και ακόμη λιγότερα μαθήματα επιλογής. Συγκεκριμένα, σε κάθε μαθητή προσφέρονται συνολικά στις τρεις τάξεις 48 μαθήματα, εκ των οποίων τα 38 είναι γενικής παιδείας, τα 7 είναι κατεύθυνσης και μόλις τα 3 ελεύθερης επιλογής.  Οι μαθητές αναλώνονται πολύ στην αφομοίωση πολλών κατακερματισμένων πληροφοριών που εντάσσονται σε πολλά γνωστικά πεδία, ενώ η διδασκαλία έχει ως βάση τις διαλέξεις που αφήνουν στους μαθητές ελάχιστα περιθώρια για δημιουργική αυτενέργεια και πρωτοβουλία. Η κατάσταση αυτή βρίσκεται σε πλήρη αναντιστοιχία με τα διεθνώς ισχύοντα.
Παράλληλα αποτελεί κοινό τόπο, που επανειλημμένως έχει αποτυπωθεί σε πολλές έρευνες της κοινής γνώμης, ότι το πρόγραμμα σπουδών του σημερινού Λυκείου:
• Αποθαρρύνει τη δημιουργικότητα και την πρωτοτυπία και ανταμείβει τη στείρα απομνημόνευση της ύλης.
• Δεν λαμβάνει υπόψη του τις κλίσεις και τα ενδιαφέροντά των μαθητών. Φορτώνει με υπέρμετρο άγχος και πίεση τους μαθητές. Αυτή η πίεση έχει επιπτώσεις στην προσωπική και τη  σχολική ζωή των εφήβων και οδηγεί σε απαξίωση του σχολείου.
• Οδηγεί σε αδυναμία εμπέδωσης της ύλης λόγω  του κατακερματισμού του σχολικού χρόνου σε πολλά γνωστικά αντικείμενα, τα οποία δεν καλύπτονται επαρκώς, και στο απαραίτητο για τις εισαγωγικές εξετάσεις βάθος. Παράλληλα, ακυρώνεται ο παιδαγωγικός ρόλος των εκπαιδευτικών.
Αποτέλεσμα όλων των προαναφερθέντων ελλειμμάτων είναι η ελληνική οικογένεια να αιμορραγεί οικονομικά.

3. Οι προτεινόμενες αλλαγές

Η. Ματσαγγούρας, Στρατηγικές Διδασκαλίας: Η Κριτική Σκέψη στη Διδακτική Πράξη

Σημειώσεις από το βιβλίο του Ηλία Ματσαγγούρα:

 "Στρατηγικές Διδασκαλίας: Η Κριτική Σκέψη

στη Διδακτική Πράξη", Αθήνα, Gutenberg, 2002.

Επιμέλεια, Διον.Κ.Παρούτσας

Η ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ

ΤΑ ΚΙΝΗΜΑΤΑ ΤΟΥ 20ου ΑΙΩΝΑ  Το παραδοσιακό σχολείο είχε τα εξής χαρακτηριστικά: 1. Συγκεντρωτισμό – Αυταρχικότητα 2. Χρήση ποινών – αμοιβών 3. Συσσώρευση γνώσεων 4. Φρονιματιστικό προσανατολισμό  Σε αντιπαράθεση με αυτό ήρθε το κίνημα της ΝΕΑΣ ΑΓΩΓΗΣ στις αρχές του 20ου αιώνα για να υπάρξει ένα μικρό πισωγύρισμα στα 1970 με το Back to Basics (3R), χωρίς όμως θεωρητικό υπόβαθρο, απλά συντηρητικές θέσεις. Επειδή το κίνημα είναι ξεκάρφωτο, δημιουργήθηκε επιστημονικά τεκμηριωμένο το κίνημα της Αποτελεσματικής Διδασκαλίας το οποίο υποστηρίζει ότι ο δάσκαλος έχει μεγάλα περιθώρια παρέμβασης ενάντια στην κοινωνική δυναμική που καθορίζει το ποια παιδιά θα προκόψουν και ποια όχι. Κύριος εκφραστής είναι εδώ ο Τριαλιανός, έξω οι Brookover, Martimor κλπ. Βγάζουν και περιοδικό «School of effectiveness and School of improvement». Από τη ΝΕΑ ΑΓΩΓΗ, προέκυψαν οι εξής δύο θεωρίες: α. ομαδοσυνεργατική διδασκαλία (Vygotsky) β. Κριτική Σκέψη που χωρίζεται σε  1. Γενική Παιδεία  2. Ειδικά μαθήματα γνωστικών Δεξιοτήτων Για την ομαδοσυνεργατική διδασκαλία θα μιλήσουμε παρακάτω.

Είναι το σχολείο παρελθόν;

Protagon, 05/01/2012

του Βαγγέλη Ιντζίδη

Συχνά η κριτική προσέγγιση της εκπαίδευσης επικεντρώνεται στη σχέση της ευματάβλητης – σχεδόν φασματικής - μη σταθερής  κοινωνικο-οικονομικής πραγματικότητας με το σχολικό πρόγραμμα σπουδών, το περιεχόμενο των μαθημάτων και την τυπολογία/μεθοδολογία της αξιολόγησης.

Οι θετικές και αρνητικές (αντι)δράσεις στις σύγχρονες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις φαίνεται να συγκλίνουν στο εξής: οι εμπλεκόμενοι (είτε συγκρουσιακά είτε συναινετικά) προκρίνουν ένα σχολείο που παραμένει ο αναγκαίος και ικανός θεσμός κοινωνικοποίησης. Οι διαφωνίες αφορούν το σκοπό του σχολείου. Αν αυτό οφείλει να προετοιμάσει τους μαθητές/τριες να προσαρμοστούν στις ασταθείς κοινωνικές πραγματικότητες ή να αντισταθούν στις πολιτικές δυνάμεις που επιτάσσουν την αναγωγή αυτής της αστάθειας σε αξία.

Σε αυτή την απόδοση αξίας, μάλιστα, αποβλέπουν μια σειρά από νέες λέξεις και ορισμoύς που αλλάζουν διαρκώς. Πριν καλά - καλά εμπεδώσουμε μια προσέγγιση στην εννοιολόγηση, λόγου χάρη, της εκπαιδευτικής καινοτομίας εισάγεται ένας άλλος όρος εκείνος της εκπαιδευτικής δημιουργικότητας. Πριν ολοκληρωθεί η συζήτηση για τις δεξιότητες κλειδιά, εισάγεται ο όρος της ικανότητας που άλλοτε συνδέεται με την επάρκεια [competence],  άλλοτε με τα επαγγελματικά προσόντα [qualification] και άλλοτε με  το μαθησιακό αποτέλεσμα [learning outcome].

Σε αυτή τη σύγχυση των εννοιολογήσεων και των όρων τους, οι πολιτικές δυνάμεις του τόπου επιμένουν να αντιμετωπίζουν τη νέα πραγματικότητα με παλιές ρητορικές, που προβληματικά αναζητούν την αναγωγή επί μέρους εμπειριών σε προτάγματα με την ισχύ της καθολικότητας.

Όλες οι προτάσεις αλλά και όλες οι κριτικές για τα αποφασιζόμενα κάθε φορά στην εκπαίδευση εκκινούν από την παραδοχή πως το σχολείο δεν τελειώνει ως θεσμός, ότι η όποια μεταβλητότητα και η όποια νέα οικονομική συνθήκη  ενός καπιταλισμού που δεν εστιάζει στην παραγωγή αλλά στην πώληση και την αγορά δεν αμφισβητούν τη θέσμιση της κοινωνικοποίησης μέσω του σχολικού θεσμού.

Κι εδώ έγκειται η μεταφυσική αυταπάτη, καθώς συζητούμε πέραν της πραγματικότητας και αναβάλλουμε την παραδοχή πως είναι παράλογο να θεωρούμε το σχολείο ως τον μελλοντικό θεσμό κοινωνικοποίησης και μάλιστα με τη σημερινή υλικότητα της κοινωνικής λειτουργίας του.

Αλλαγές στα ΑΕΙ

Σύμφωνα με το νομοσχέδιο που ψηφίστηκε από τη Βουλή (ΔΕΙΤΕ ΕΔΩ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ ΟΠΩΣ ΨΗΦΙΣΤΗΚΕ) από το νέο ακαδημαικό έτος θα ισχύσουν τα εξής:

Σχέδιο Νόμου για την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση

ΣΧΕΔΙΟ ΝΟΜΟΥ
«ΔΟΜΗ, ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ, ΔΙΑΣΦΑΛΙΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΟΤΗΤΑΣ ΤΩΝ ΣΠΟΥΔΩΝ
ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΑΝΩΤΑΤΩΝ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΙΔΡΥΜΑΤΩΝ»


Δείτε το πλήρες κείμενο:
http://news.in.gr/files/1/2011/08/22/nsaei.pdf

Οι Βάσεις των Πανελλαδικών

Χ. Κάτσικας Τα Νέα 
 http://www.edugate.gr/anakoinoseis-ypoyrgeioy-paideias/baseis-panellinion-eksetaseon

Μείωση των άριστων γραπτών και πτώση των βάσεων εισαγωγής στις περιζήτητες και υψηλόβαθµες σχολές φανερώνουν οι µέχρι στιγµής βαθµολογίες των υποψηφίων των φετινών Πανελλαδικών 
Λιγότερα γραπτά – σε σχέση µε πέρσι – βαθµολογούνται στην βαθµολογική κλίµακα 18–20 (άριστα) στα Μαθηµατικά Γενικής Παιδείας, στα Μαθηµατικά Τεχνολογικής και Θετικής Κατεύθυνσης, στη Φυσική Τεχνολογικής και Θετικής Κατεύθυνσης και στα Αρχαία Ελληνικά της Θεωρητικής Κατεύθυνσης. Παράλληλα δεν παρουσιάζονται σηµαντικές διαφοροποιήσεις σε σχέση µε πέρσι στο ποσοστό τωνάριστων γραπτών στις Αρχές Οικονοµικής Θεωρίας (µάθηµα αυξηµένης βαρύτητας του 5ου Επιστηµονικού Πεδίου), στη Γλώσσα Γενικής Παιδείας, στη Χηµεία της Θετικής Κατεύθυνσης και στη Βιολογία Γενικής Παιδείας. Αυτό φανερώνει ένα δείγµα 10.000 γραπτών από Βαθµολογικά Κέντρα, γεγονός που προδιαγράφει την πτώση των βάσεων εισαγωγής σε σχολές πουαπαιτούν περισσότερα από 18.000 µόρια. 

Ωστόσο η πτωτική τάση των βάσεων στα υψηλόβαθµα τµήµατα δεν φαίνεται να αφορά τα πολύ χαµηλόβαθµα, καθώς η φετινή µείωση των θέσεων εισακτέων κατά περίπου 10.000 σε συνδυασµό µε την «εξαφάνιση» από το πεδίο των Πανελληνίων Εξετάσεων περίπου 5.000 δυνάµει χαµηλόβαθµων υποψηφίων προλειαίνει το έδαφος για άνοδο. 

ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΕΣ. Η πρώιµη αυτή ανίχνευση του πώς θα κινηθούν φέτος οι βάσεις στηρίζεται, ουσιαστικά, στην εξέταση τριών βασικών παραγόντων που «προβλέπουν» τα σκαµπανεβάσµατα των βάσεων. Αναφερόµαστε, βεβαίως,στις συντεταγµένες της διαµόρφωσης των βάσεων, που είναι: 

α. Ο «βαθµός δυσκολίας - ευκολίας» των θεµάτων και οι επιδόσεις των υποψηφίων σε σχέση µε τιςπροηγούµενες χρονιές και ιδιαίτερασε σχέση µε την τελευταίαχρονιά µε την οποία γίνονται οιβασικές συγκρίσεις. Οπως ήδη παρουσιάζουµε, οι επιδόσεις των φετινώνυποψηφίων, τουλάχιστον στην βαθµολογική κλίµατα του άριστα (18-20) 

είναι χαµηλότερες από πέρσι στα περισσότερα µαθήµατα. 

β. Ο αριθµόςτων υποψηφίωνσε σχέση µε τον αριθµό των εισακτέων που κάθε χρόνο παίζει τον ρόλο του πασπαρτού για τις βάσειςτων πέντε Επιστηµονικών Πεδίων. Φέτος έχουµε σοβαρές διαφοροποιήσεις σε σχέση µε τις προηγούµενες χρονιές. Πρώτον, γιατί καταργήθηκαν περίπου 10.000 θέσεις εισακτέων και 24 τµήµατα ΤΕΙ, γεγονός που θα επηρεάσει την κίνηση των χαµηλών βάσεων σπρώχνοντας αυτές προς τα πάνω. ∆εύτερον, για πρώτη φορά φέτος, ο αριθµός των θέσεων εισακτέων δεν έχεικαθοριστεί µε ακρίβεια κατά τµήµα (για παράδειγµα στην κατηγορία του 10%), ενώ είναι ασαφής και ο «ειδικός» αριθµός των θέσεων εισακτέων ανά «ειδική» κατηγορία. Παράλληλα, ακόµη δεν έχουµε κατανοµή του αριθµού εισακτέων για τις στρατιωτικέςκαι τις αστυνοµικές σχολές, όπου όλα δείχνουν ότι θα υπάρξει µείωση. Από την άλλη οφείλουµε να συνυπολογίσουµε ότι φέτος θα έχουµε τον µικρότερο αριθµό υποψηφίων των τελευταίων χρόνων, καθώς περίπου 5.000 µαθητές της Γ’ Λυκείου επέλεξαν να πάρουν απολυτήριο χωρίς τη συµµετοχή τους στις Πανελλαδικές Εξετάσεις. 

γ. Η σχέση ζήτησης - προσφοράς θέσεων, δηλαδή, ο αριθµός των υποψηφίων που εστιάζουν το ενδιαφέρον τους στις «σχολές κύρους» ή στις «σχολές περιορισµένης ζήτησης» και οι προσφερόµενες θέσεις στις παραπάνω σχολές. Εδώ θα πρέπει να ληφθούν υπόψη αφενός η επιµονή µεγάλου τµήµατος των υποψηφίων σε συγκεκριµένες σχολές (νοµικές, παιδαγωγικές, πολυτεχνικές, ιατρικές) και αφετέρου οι συνέπειες της οικονοµικής κρίσης και άρα της µείωσης των προσδοκιών, που οδηγεί πολλούς υποψηφίους σε «ρεαλιστικούς» συµβιβασµούς στην επιλογή τµηµάτων (για παράδειγµα περισσότεροι υποψήφιοι από κάθε άλλη φορά θα µετρήσουν το «κόστος – όφελος» που σηµαίνει η αποµάκρυνσή τους από τον τόπο µόνιµης κατοικίας) 

Οι δύο πρώτοι παράγοντες προδιαγράφουν, κυρίως, το «πατρόν» των γενικών βάσεων εισαγωγής στα πέντε Επιστηµονικά Πεδία, ενώ ο άλλος παράγοντας (γ), κυρίως «ξεναγεί» τους υποψηφίους στις «πίστες» των βάσεων κάθε Τµήµατος ΑΕΙ ή ΤΕΙ στα όριατων Επιστηµονικών Πεδίων. 

Βαθμολογικές Βάσεις

Τη Δευτέρα αναμένεται να ανακοινωθούν από το υπουργείο Παιδείας, οι βαθμολογικές βάσεις για την εισαγωγή των υποψηφίων σε πανεπιστήμια και ΤΕΙ, με τις εκτιμήσεις να κάνουν λόγο για μεγάλη πτώση σε δεκάδες τμήματα στην πλειονότητα των επιστημονικών πεδίων.

Ο νέος νόμος για την Ανώτατη Εκπαίδευση

Τα βασικά σημεία του νέου Νόμου για την Ανώτατη Εκπαίδευση παρουσίασε σε σημερινή συνέντευξη τύπου η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας.Η υπουργός Παιδείας, Άννα Διαμαντοπούλου, αναφέρθηκε αναλυτικά στις βαθιές τομές του Νόμου:

Καθιέρωση του Συμβουλίου του Ιδρύματος, με συμμετοχή και εξωτερικών προσωπικοτήτων

• Ουσιαστική εκπροσώπηση των φοιτητών σε όλα τα όργανα, χωρίς ρόλο συνδιοίκησης
• Κατάργηση των παραταξιακών ψηφοδελτίων στις εκλογικές διαδικασίες των ΑΕΙ
• Ουσιαστικό αυτοδιοίκητο με εκχώρηση νέων αρμοδιοτήτων. Ο Οργανισμός είναι το «Σύνταγμα κάθε Ιδρύματος»
• Τέλος στο άσυλο της παρανομίας
• Καθιέρωση της υποχρεωτικής εγγραφής των φοιτητών κάθε εξάμηνο
• Όρια στη συνολική διάρκεια των σπουδών – τέλος στους αιώνιους φοιτητές- καθιέρωση μερικής φοίτησης για τους εργαζόμενους φοιτητές
• Καθιέρωση εσωτερικού ΕRASMUS με προγράμματα ανταλλαγής φοιτητών και μεταξύ των ελληνικών Πανεπιστημίων
• Καθιέρωση του Συνηγόρου του Φοιτητή
• Φοιτητικά δάνεια σε όλους και όχι μόνο τους μεταπτυχιακούς φοιτητές
• Καθιέρωση ανταποδοτικών υποτροφιών
• Καθιέρωση των πιστωτικών μονάδων
• Πέραν της αξιολόγησης καθιερώνεται και η υποχρεωτική πιστοποίηση των προγραμμάτων σπουδών από Ανεξάρτητη Αρχή
• Υποχρεωτική ανάρτηση στο διαδίκτυο του εκπαιδευτικού υλικού (παραδόσεις- σημειώσεις)
• Αξιολόγηση και λογοδοσία σε όλα τα επίπεδα
• Καθιέρωση των «επώνυμων εδρών» από χορηγούς
• Τρεις αντί για τέσσερις βαθμίδες καθηγητών κατά τα διεθνώς ισχύοντα
• Αξιολόγηση των καθηγητών κάθε πέντε χρόνια, με βαρύτητα της άποψης των φοιτητών τους
• Δυνατότητα παράλληλης διδασκαλίας συγκεκριμένης διάρκειας Ελλήνων και ξένων καθηγητών σε Ελληνικά και ξένα ΑΕΙ
• Καθιέρωση της Σχολής Μεταπτυχιακών Σπουδών
• Καθιέρωση της Σχολής Διά βίου Μάθησης και πρόβλεψη για εξ αποστάσεως εκπαίδευση
• Καθιέρωση του θεσμού των Κέντρων Αριστείας
• Δυνατότητα δημιουργίας ενός ενιαίου ΝΠΙΔ σε κάθε ΑΕΙ για την διαχείριση και αξιοποίηση πόρων
• Προβλέπεται αξιολόγηση του τρόπου και βαθμού εφαρμογής του Νόμου από Επιτροπή Εμπειρογνωμόνων ανεξάρτητης αρχής μετά από μια τετραετία